176 سخنى از آن حضرت ( ع ) در باب آن دو حكم رأى سرانتان بر آن قرار گرفت كه دو مرد را برگزينند . و ما از آن دو پيمان گرفتيم كه هرچه قرآن گويد همان كنند و از آن تجاوز ننمايند . زبانشان با قرآن باشد و دلشان پيرو قرآن . ولى آن دو گمراه شدند و با آنكه حق را به عيان مىديدند تركش گفتند و دلشان به ستم متمايل بود و كجروى شيوهء آنها . شرط كرده بوديم كه در داورى به عدالت گرايند و به حق عمل كنند و اين پيش از آن بود كه چنان رأى بد و ستمكارانه اى بدهند . اكنون كه آن دو پاى از جادهء حق بيرون نهاده‌اند و حكمى واژگونه داده‌اند تا به رأيشان وقعى ننهيم ، حجت به سود ما و در دست ماست . 177 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) خداوند را هيچ كارى از كار ديگر باز ندارد . زمان دگرگونش نكند و مكان را گنجاى او نباشد . زبانها از وصفش ناتواناند . شمارهء قطره‌هاى آب و شمار ستارگان آسمان و ذرات خاك را كه باد به هوا برمىدارد ، مىداند . و رفتن مورى بر سنگى صاف و خوابگاه مورى در شبى تاريك بر او پوشيده نيست . افتادن برگهاى درختان و بسته شدن و باز شدن آهستهء پلكها را مىداند . شهادت مىدهم كه جز الله خدايى نيست . هيچ چيز همتاى او نيست و در او ترديد روا نبود ، نه دينش را توان پوشيده داشت و نه آفرينش را انكار توان كرد . شهادت مىدهم ، شهادت كسى كه نيتش صادق است و باطنش از هر شائبه مبرّاست و يقينش خالص است و كفّهء ترازوى عملش به نيكى سنگين است . شهادت